Historie

Het begin...

De eerste pogingen om te komen tot een kunstijsbaan in Twente werden in 1968 ondernomen. Op 11 december 1968 vond een vergadering van ijsclubs plaats op initiatief van Jan de Jong van IJsclub Twente in Almelo waarin de mogelijkheden van een kunstijsbaan in Twente werden besproken. Het plan sneuvelde; de archieven vermelden niet waarom.
In de jaren zeventig/tachtig kwam het stadion Veldwijk , het huidige FBK stadion, als kunstijsbaan in beeld. Een 400 meter baan lag er al. Het plan ging niet door terwijl het relatief een goedkope oplossing was. Een groot deel van de infrastructuur was immers reeds aanwezig.

Vervolgens kwam mevrouw Rasker uit Enschede samen met anderen met het schitterende plan AQUA DURO. Een plan dat naast een kunstijsbaan, ook kan toren, winkels en een educatief centrum zou moeten omvatten. Daar de baan op 12 meter hoogte zou komen te liggen spraken wij schaatsers al snel van een hooglandbaan. De politieke wil ontbrak, echter men kon het niet eens worden over de vestigingsplaats en de financiering.

Een Olympische ijsbaan in Twente?

Na de Olympische spelen in Albertville is de daar voor eenmalig gebruik gebouwde schaatsbaan afgebroken en te koop gezet. De heren Schipdam, de Wals en Hilbolling namen onmiddellijk het initiatief om deze baan naar Twente te halen. Kosten ƒ10.000.000,--. Helaas bleek ook dit plan onhaalbaar. De verdeeldheid in Twente was wederom groot.

Initiatiefgroep Kunstijsbaan Twente

Ongeveer zes jaar geleden (2001) werd de Initiatiefgroep Kunstijsbaan Twente in het leven geroepen. Deze groep onder leiding van Hans van der Aa en Cor Homans heeft 5 jaar geprobeerd de neuzen van de Twentse politici dezelfde kant te doen op wijzen. Dit lukte vrij goed en realisatie leek dichtbij toen de Netwerkstad het initiatief wilde steunen mits ook de kleine gemeenten mee zouden doen. Dit lukte in eerste instantie niet. De ommekeer kwam toen het bestuur van de Euregiohal bekend maakte de hal te zullen sluiten als de gemeente Enschede niet met een substantiële bijdrage renovatie mogelijk zou maken. Dit maakte dat de Twentse schaatswereld, die haar enige trainingsaccommodatie in de regio zag verdwijnen, massaal in opstand kwam. Demonstraties, gesprekken met gemeentebestuurders, provinciale politici, de Netwerkstad en andere hebben er uiteindelijk toe geleid dat de wethouders Hassink en Nijhof voor het eerst in de geschiedenis de Twentse gemeenten in meerderheid achter zich kregen voor de plannen om te komen tot realisatie van een overdekte 400m kunstijsbaan. Toen ook de provincie mee wilde doen was ruim tweederde van de financiering rond. In 2006 ging de gemeenteraad van Enschede akkoord met het voorstel van wethouder Wallinga de ijsbaan te realiseren. Met een stevige financiële bijdrage van de Gemeente Enschede, veel persoonlijke inzet van het college van B&W en de ambtenaren is de bouw echt mogelijk gemaakt. En, zoals ieder nu kan zien, dat is een succes geworden. Het is thans aan de schaatsers om op deze ijsbaan de verdere geschiedenis te schrijven.